In de twee vorige artikels heb ik gebracht dat al wat bestaat aan het dansen is en verder gaat met het bestaan. De mens die een heel klein stukje is in het bestaan, danst mee in de richting van het bestaan, zonder dit te weten en sommige zelfs al wetend.

Ik heb ook gezegd dat de mens twee delen heeft, 1 deel gemaakt van materie, klei en het andere deel  de Geest, de Ziel.

In de zoete waardevolle Perzische literatuur hebben wij heel veel verzamelingen in verband met de eenheid tussen liefhebben, minnaar en geliefde. Deze grote schatten vertellen altijd over de diepe relatie tussen minnaar en geliefde.

Vb. het verhaal van Leyli en Masjnoen of Shirien en Farhad of Vamegh en Azra enz…

Over de relatie tussen de schepper en zijn creaties, in feite de liefdesrelatie tussen de mens en zijn schepper werden in onze mystieke literatuur door vele mystici gedichten (ghazal en ghaside) geschreven.                                 

Liefde en bidden zijn steeds twee woorden die met elkaar verbonden zijn. Wij hebben tijdens onze klassieke schoolopleidingen weinig over deze schatten gehoord.

Deze tekortkoming vindt zijn oorsprong in het feit dat religie op een andere manier bekeken

wordt. Later in de tekst wordt kort over dit thema geschreven.

Ook in ons dagelijkse leven wordt niets meer dan het pragmatische bidden op een bepaalde plaats geleerd er wordt nooit gesproken over liefde met God.

Om die redenen zijn wij blind en doof gebleven en hebben we in de praktijk niets over het principe van ons bestaan gehoord.

DANS en SAMA van het bestaan zijn een essentieel gegeven daarom kan niets deze bewgingen stoppen.

Vb. de beweging van een elektroon in de atoom rondom zijn kern

       Of het draaien van de aarde rondom de zon

       Of de groei van een zaadje in het hart van de grond.

Als één van deze wordt gestopt dan zal alles worden vernietigd en blijft er niets van wat was.

Dit principe werd wetenschappelijk bewezen.

Dus met andere woorden in dit bestaan heeft alles zijn functie en elke beweging heeft een reden.

Beide partijen trekken naar elkaar en zijn aantrekkelijk voor elkaar, heel diep en intens.

Die aantrekking is essentieel voor hen in hun leven, in hun bestaan.

Als we deze uit elkaar trekken wordt de poging om terug tot elkaar te komen gecreëerd.

Dit principe bestaat tussen elke minnaar en zijn geliefde. De essentie van de liefde is dat minnaar en geliefde naar elkaar trekken en elkaar vasthouden.

Zonder het bestaan van de geliefde heeft het bestaan van de minnaar geen enkele betekenis.

De eenheid tussen liefhebben, minnaar en geliefde is essentieel, een relatie zonder meer.

Net als mijn bestaan dat een eenheid is tussen lichaam en geest.

In de strofen van de liefdesgedichten van de mystieke dichters die een volledige concentratie naar hun schepper hadden, lezen wij woorden waarvan we de letterlijke betekenis niet mogen gebruiken. De woorden zijn als symbolen die we pas kunnen begrijpen wanneer we naar de bedoeling kijken van waaruit elke dichter zijn gedicht schrijft. In dit verband zijn er veel bronnen in de Perzische taal, geïnteresseerde lezers kunnen deze doornemen.

In de ogen van de mystici is de dans van het bestaan niets meer dan pogingen die de creaties doen om te groeien naar perfectie en om naar Liefde te gaan.

Een mysticus die God kent, kent zijn perfectie in het bereiken van zijn Liefde, in het naar God gaan van waaruit hij gekomen is. Het resultaat is het “ikke” wordt vernietigd en verenigd met God. In die zin doet een mysticus met zijn bidden moment per moment een beweging die hem dichter brengt bij zijn geliefde.

Een mysticus denkt niet aan wijsheid en principieel vindt hij wijsheid last. Wijsheid en logica

blokkeren zijn bewegingen naar zijn geliefde. Zijn volledige bestaan is liefde en liefde. Liefde heeft geen enkele andere beschrijving dan alleen liefde.

De rijke Perzische cultuur heeft steeds de boodschap van de mystici kunnen brengen.

De strofen van de meeste mystici zijn schatten van dialoog en rede over het thema van de onophoudelijke beweging van het bestaan. Zij werden in een paar andere talen vertaald.

In sommige gevallen is er geadviseerd aan de geïnteresseerde onderzoeker, eerst Perzisch te leren om de gedichten beter te begrijpen. Omdat de variatie in mooie woorden en het ritme en de zwaarte van de strofen van de gedichten zo uniek zijn en in sommige gevallen in geen andere taal te vinden zijn ontstaat er een tekortkoming in het begrijpen van deze poëzie.

Hier moet gezegd worden dat ook wij Perzisch taligen zelf problemen hebben met het begrijpen van de poëzie en de teksten van de mystici. Er bestaan dan ook werken waarin kenners uiteenzettingen geven over bepaalde werken van mystici. Op dit thema komen we later terug met enkele  voorbeelden.

Het probleem is ontstaan door het binnenbrengen van niet Perzische woorden in de Perzische taal waardoor de oorspronkelijke Perzische taal beschadigd werd.

De oude teksten en gedichten zijn pure, originele Perzische woorden die wij niet kennen in onze hedendaagse Perzische taal.

Een bijkomend mooi probleem is het spel met woorden en symbolen en het feit dat een woord meerdere betekenissen heeft waardoor de mystici een nog mooiere poëzie creëren.

De relatie tussen minnaar en geliefde is in iedere klasse van mensen zonder enige tussenkomst en bemiddeling van iemand anders.

Geen enkel element bestaat er tussen die twee, niets heeft invloed noch plaats.

Dit is een zeer belangrijk basisgegeven in de mystiek.

De minnaar staat in direct verband met zijn geliefde, dit is precies hetzelfde als de relatie

tussen schepper en schepping. Voor vreemden is er geen plaats.

Iedere soort tussenkomst is die relatie zal de vereniging van deze drie, liefhebben, geliefde,

minnaar te niet doen. Daarom is er in deze vereniging geen enkele plaats voor ideologie of een opportunistische groep of een religie en al deze zakenwinkels zijn dicht.

De geschiedenis toont aan de hand van getuigenissen van geschiedschrijvers goed aan dat omwille van die soorten van tussenkomst in deze eenheid, liefhebben, minnaar en geliefde,

heel wat volkeren zonder deze liefde, in een hel leefden en zichzelf hebben verbrand.

Natuurlijk is het zo dat je een leermeester nodig hebt om een kind te leren lopen. Op het ogenblik dat het kind kan lopen wordt de leermeester overbodig.

Het is de verantwoordelijkheid van het kind dat kan lopen om te weten waar het loopt, hoe het loopt en wanneer het loopt. Het groeiende kind kan uiteraard steeds advies vragen aan anderen en bijleren om verder te groeien. De ander moet advies blijven geven maar moet er

rekening mee houden dat het advies niet mag worden omgevormd tot plicht.

Ik wil geen namen noemen van religieuze criminele groepen en feiten die de mensheid hebben verwijderd van God omwille van hun persoonlijke macht en voordelen. Zij hebben geprobeerd om een functie te vinden voor zichzelf tussen minnaar en geliefde. Maar zij zijn allen veroordeeld om te vallen en zullen ook allen vallen.

In de Middeleeuwen toont te geschiedenis aan dat er in Europa een crimineel optreden was tegenover wetenschap en mensheid. Ook in Azië hebben heel veel regimes onverstandig een verkeerde weg voor hun volk gemaakt en hun bevolking van de juiste weg via liefde naar God, afgeleid. Ook nu zien we nog steeds deze verschijnselen.

Dus tussen minnaar, die creatie is en geliefde, die de schepper is, bestaat geen enkele ruimte voor vreemden. 

Een vogeltje roept “doedoe” een ander zegt “oeoe” en een ander zegt “hu hu hu”……,

alles wat meer genot geeft om dichter bij de geliefde te gaan wordt gebruikt.

Met een beetje studie van het bestaan rondom ons zullen we zien dat iedere danser danst op zijn manier en hij danst zijn type van dans.

Ieder ritme in de muziek heeft zijn eigen specifieke invloed om dichter bij zijn geliefde te gaan en de liefde in het hart van de minnaar te laten groeien.